کوله های هوایی چند لایه ای برای پرتاب کشتی

اصل اساسی ساده است: هوای فشرده کیسه‌های لاستیکی با استحکام بالا را باد می‌کند که در زیر بدنه کشتی می‌غلتند و وزن آن را در یک ناحیه تماس کنترل شده توزیع می‌کنند. برخلاف اسکله‌های طولی، پرتاب‌های جانبی یا شناور شدن در حوض خشک، پرتاب با کیسه هوا نیازی به ریل دائمی یا محل اختصاصی ندارد، که هزینه‌های مهندسی عمران را کاهش داده و زمان آماده‌سازی را کوتاه می‌کند.

این روش برای عملیات پرتاب، لغزش، انتقال، شناورسازی و نجات استفاده می‌شود. این روش برای بارج‌ها، تانکرهای شیمیایی، قایق‌های یدک‌کش و اسکله‌های شناور به کار گرفته شده است و ظرفیت‌های باربری آن برای کشتی‌هایی تا وزن ۱۰۰,۰۰۰ تن بار مرده (DWT) تأیید شده است.

عملکرد به ساختار لایه‌ای کیسه و فرآیند ولکانیزاسیون آن بستگی دارد. یک کیسه هوای دریایی معمولاً شامل یک لایه لاستیکی داخلی، چندین لایه طناب لاستیکی مصنوعی و یک پوشش لاستیکی خارجی است. طراحی به دنبال ایجاد تعادل بین انعطاف‌پذیری، مقاومت در برابر سایش و استحکام فشاری تحت بارهای سنگین مکرر است.

برای رفع تمرکز تنش، انتهای شانه‌ای هر کیسه تقویت شده است. قبل از ورود به سرویس، هر دو لایه لاستیکی داخلی و خارجی تحت آزمایش خواص فیزیکی قرار می‌گیرند که هدف آن تأیید انطباق با استانداردهای ایمنی بین‌المللی است.

انتخاب مشخصات صحیح کیسه هوا بیش از یک محاسبه بار ساده نیاز دارد. مهندسان وزن مرده، شکل بدنه کشتی، شیب پرتاب، شرایط زمین و تعداد کیسه‌های در تماس با بدنه را در نظر می‌گیرند. تعداد لایه‌ها از چهار تا دوازده برای برآورده کردن فشار ایمنی مورد نیاز و اهداف توزیع بار انتخاب می‌شوند.

اتصالات انتهایی - فلنج‌های گالوانیزه گرم، شیرهای توپی و گیج‌های فشار - از باد کردن، حفظ فشار و نظارت پشتیبانی می‌کنند. خوانش فشار در زمان واقعی به اپراتورها کمک می‌کند تا پشتیبانی یکنواخت را حفظ کرده و از بارگذاری بیش از حد موضعی که می‌تواند به کیسه آسیب برساند، جلوگیری کنند.